Rembrandt van Rijn Mistrza portret własny w Galerii Pałacyk

Tematem wiodącym ekspozycji jest portret, w tym autoportret ukazujący artystę w różnych okresach życia. W swojej twórczości Rembrandt bardzo często podejmował te zagadnienia i dzięki wyjątkowemu do nich podejściu, koncentrującym się na ukazaniu cech charakteru i psychologicznej głębi portretowanych postaci, zyskał przydomek „malarza dusz”. Kolejnym tematem wystawy są charakterystyczne niderlandzkie pejzaże łączące w wyjątkowy, a typowy dla Rembrandta, sposób piękno krajobrazu ze znajdującymi się w drugim lub trzecim planie elementami narracyjnymi – sztafażem. Zobaczyć też można sceny rodzajowe, które stanowią wnikliwą kronikę dziejów i przedstawiają pogrążonych w codziennych czynnościach uczonych, mieszczan, jak i zwykłe osoby czy też przedstawicieli niższego stanu, w tym pokutników oraz żebraków.

Ponadto istotna część wystawy poświęcona jest scenom biblijnym i mitologicznym. Te były bowiem bardzo często podejmowane przez Rembrandta, ale w sposób nowatorski. Artysta przełamywał schematy patetycznego, bazującego na rozpowszechnionych ujęciach, ukazywania tych scen. Rembrandt podejmował te tematy, skupiając się zarówno na przedstawianiu ich w sposób bardzo ludzki i emocjonalny, jak i używając dotąd niespotykanych rozwiązań kompozycyjnych.

W dorobku Rembrandta znajduje się około trzysta prac graficznych. Wykonane zostały one głównie w technice akwaforty, z niezwykłą, jak na tamten czas, precyzją. Miedziane płyty, które sporządził artysta jako matryce tych grafik, po jego śmierci popadły w zapomnienie i zaginęły. Dopiero po dwustu latach, dzięki działaniom rytownika i grafika Amanda Duranda oraz ówczesnego dyrektora Luwru Georgesa Duplessisa, niektóre z nich zostały odnalezione i skrupulatnie odrestaurowane.

Wtedy też wykonano odbitki z większości odnowionych płyt graficznych i dzięki tym działaniom w Galerii Pałacyk możemy podziwiać kilkadziesiąt dzieł Rembrandta.